Na terenie dawnego folwarku proboszcza parafii Świętej Trójcy w Radzyniu Podlaskim o wdzięcznej nazwie Nadwitnie, znajdowała się kapliczka. Zlokalizowana była w ogrodzie za folwarkiem pośród gaiku.

Masywna, murowana, szersza w fundamentach, otoczona kamiennym brukiem. Na daszku z gontu otoczonego czterema blaszanymi rynewkami spuszczonymi na bruk dla spływu wody deszczowej, widniał drewniany krzyż powleczony białą blachą. Facjatę i front kapliczki wspierały dwie drewniane kolumny mozaikowo malowane. Przy wejściu znajdowała się częściowo zepsuta drewniana galeryjka pomalowana na czerwono, która posiadała podwójne drzwi nabite gwoździami i drewnianą, nieco zapadłą podłogę. Sufit w kapliczce był tynkowany a jej górną część zdobiły trzy podłużne oszklone okienka oprawione w drewniane ramy.

Drewniana mensa z portatylem marmurowym w środku utwierdzona była jednym gradusem.

Drewniany ołtarzyk mieścił w sobie gustownie oddany obraz Najświętszej Marii Panny w pozłacanych ramach, nad którym unosił się geniusz z podobną ozdobą. Po bokach ołtarza stały dwie małe kolumny. Płócienne antepedium wymalowane było w różnorodne desenie. Po bokach ołtarzyka umieszczono niebiesko malowane dwie szafeczki z przegrodami i podwójnymi drzwiczkami.

Przy kapliczce stało sześć czerwono malowanych ławeczek i dwa czerwone zydelki.

Cała kapliczka, tak wewnątrz jak i na zewnątrz, ozdobiona była girlandami, wazonami i różnymi figurami z historii.

Obok niej stała potrzebująca naprawy drewniana dzwonniczka kryjąca za pojedynczymi drzwiami mały dzwonek. Gontowy daszek podtrzymywały cztery drewniane kolumny a całość uzupełniał jej biało czerwony kolor.

 

Słownik:

antepedium (również antependium, frontale) – bogato zdobione zakrycie lub zasłona mensy ołtarza chrześcijańskiego wyobrażające sceny o treści ewangelicznej, wykonane również ze złota, srebra, drewniane lub z tłoczonej skóry, we wczesnym średniowieczu często obiegało mensę ze wszystkich stron

gradus – słowo to ma kilka znaczeń – krok, stopień, stopień (matematyka), rzymska miara długości równa 5 stopom (ok. 1,478 m)

lamus – dawniej: budynek gospodarczy przeznaczony do przechowywania cennych przedmiotów, np. dokumentów, zbroi ,w przypadku rodów szlacheckich, z czasem przyjął się w gospodarstwach chłopskich i służył do przechowywania sprzętu gospodarczego, narzędzi, zboża, żywności; dzisiaj – pomieszczenie służące do przechowywania starych rzeczy (rupieciarnia); w przenośni – terminu tego używa się w stosunku do przestarzałych („nadających się do lamusa”) przedmiotów, określeń, zwyczajów itp.

mensa ołtarzowa – płyta stanowiąca blat ołtarza w kościele katolickim oparta na nogach, bloku lub skrzyni (sarkofagu)

portatyl – rodzaj przenośnego ołtarza