![](https://kozirynek.online/wp-content/uploads/2024/05/beer-mugs-2825071_1280.jpg)
Młody odstawił kufel i smarknął w rękaw.
– Jakże to, schody? Najpierw pies, potem teściowa, a na końcu żona? Nie może być.
Majster pstryknął w pusty kufel i dał dyskretny znak kelnerce. Taktownie odczekał, aż dziewczyna zabierze puste kufle i zostawi pełne.
– A wszystko zaczęło się ode mnie.
– Ale panie majster, przecież to nie pana wina, tylko tej Krychy.
Majster przyjrzał się chłopakowi.
– Mówisz? – potem spojrzał smutno za okno i powiedział prawie szeptem – Ale najgorsze przyszło dopiero dzisiaj.
Młody zerwał się z miejsca przewracając krzesło i wzbudzając zainteresowanie przy sąsiednich stolikach.
– Co może być gorszego?! – krzyknął.
– Prokuratura – powiedział majster.
Młody postawił krzesło i usiadł na nim niezdarnie. Prokuratura, pomyślał, cokolwiek to znaczy, brzmi strasznie.
Majster siorpnął kilka łyków. Czknął i znowu odwrócił wzrok do okna, jakby tam czegoś szukał. Jakby tam miałby być słowa, które były mu teraz bardzo potrzebne.
– Dziś rano, a wiem to od mojego kumpla, który jak się okazało znał dobrze Dzidziusia, prokuratura miała mu postawić zarzuty. Znaczy się, Dzidziusiowi.
– Ale o co? – wybełkotał Młody.
– O umyślne spowodowanie śmierci. Rozumisz?
Młody beknął i wypił ostrożnie łyk piwa. Nic nie rozumiał.
– Że niby on te schody tak zrobił, żeby te kobity, i pies, znaczy się Tyfus, z nich pospadali. Rozumisz, że niby chciał ich zabić.
– Schodami zabić? – spytał Młody i wbił błędny wzrok w majstra.
– Schodami – przyznał majster.
– Psa też?
– Też. Przecież od psa wszystko się zaczęło.
Na zewnątrz deszcz ustał. W barze było jednak wciąż tłoczno. Ludzie przekrzykiwali jeden drugiego, kelnerki donosiły kolejne piwa. Gdzieś w oddali grała muzyka. Ale dwóch mężczyzn przy bocznym stoliku zdawało się tego wszystkiego nie słyszeć. Parzyli na siebie tempo i zawzięcie.
– Dzidziuś się zdenerwował – odezwał się majster – że oskarżą go o zabójstwo. Potrójne zabójstwo.
– Potrójne – powtórzył ze świętym przejęciem Młody.
– Chłop był wrażliwy, więc kupił trzy czwarte, osiem piw i poszedł do tego domu. Chciał raz na zawsze rozpiździć te cholerne schody. Ale kiedy na nie wlazł, był już trocha wypity. A to były cholernie strome schody. I Dzidziuś się z nich oczywiście spierdolił.
Ktoś przy sąsiednim stoliku odśpiewał hymn Legii Warszawy, jakiś perlisty kobiecy śmiech przeciął powietrze, niczym ostrze noża, kilkanaście męskich głosów zacharczało niskim, chrypliwym, śmiechem.
Młody zbladł.
– Nie żyje.
– Kto? – przestraszył się majster.
– Dzidziuś nie żyje.
– Dlaczego nie żyje?
– Bo się spierdolił ze schodów. Sam pan majster przecież mówił.
– No spierdolił, ale nie na śmierć.
– Jak to możliwe? –zdziwił się Młody.
Majster odchylił się na krześle i po raz kolejny tego dnia zapatrzył się melancholijnie za okno.
– Widzisz, Młody, Dzidziuś zawsze wiedział kiedy się napić.
W przymglonych alkoholem oczach Młodego zabłysły na krótką chwilę dwa słabe ogniki zrozumienia, na które Majster tak rozpaczliwie czekał.
– Pijanego nie ruszyły – powiedział filozoficznie.
– Pijanego, nie. – Podchwycił z entuzjazmem Majster i jakaś przemożna błogość wylała mu się na serce, dusząc samotność i ból. Spojrzał czule w rozmyte oczy Młodego i przez chwile pokochał go szczerą ojcowską miłością. Ujrzał go już na rusztowaniu, jak z szerokim uśmiechem macha do niego, pełen serdecznej wdzięczności. – Bo widzisz, Młody, pijany nawet jak na ryj leci ze schodów, to zawsze robi to z gracją i wdziękiem. Delikutaśnie, niczym baletnica.
– Ech, gdyby teściowa, albo żonka, wypiły, też by jeszcze żyły.
– Prawdę mówisz, Młody, bo trzeba wiedzieć, kiedy pić, a baby tego przecież nie wiedzą.
Za oknem znów zaczęło padać.
Koniec